Μακρύ πέταλο από Θάλασσα

«Τότε, σε εκείνες τις ηλικίες μας, οι αγάπες και τα ζευγαρώματα ήταν στο κέντρο της έγνοιας μας. Πάντα είναι έτσι δηλαδή, μόνο που αρκετοί αρνιούνται να το ομολογήσουν. Ίσως επειδή παραδόθηκαν, στο μεταξύ, σε άλλου είδους πάθη: καριέρας, οικονομικά, πολιτικά, κομματικά, καλλιτεχνικά, γονεϊκά, αθλητικά, όμως πρόκειται για υποκατάστατα. Η βασική ανάγκη για ένωση προσώπου με πρόσωπο είναι εκεί, από πίσω τους, και τα φλογίζει σε βαθμό δυνατού πόθου. Ανικανοποίητου βέβαια αφού πρόκειται για υποκατάστατα».

Η Πόουζι ζει στο όμορφο οικογενειακό της σπίτι, την Έπαυλη του Ναυάρχου, κάπου στην αγγλική εξοχή, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια κυνηγώντας πεταλούδες με τον αγαπημένο της πατέρα και στη συνέχεια μεγάλωσε και τα δικά της παιδιά. Σε ώριμη ηλικία πια, ξέρει ότι ήρθε η ώρα να πάρει μια οδυνηρή απόφαση. Παρά τις αναμνήσεις της από την Έπαυλη και τον εξαίσιο κήπο που φροντίζει με αγάπη επί είκοσι πέντε χρόνια, το σπίτι έχει αρχίσει να καταρρέει και η Πόουζι καταλαβαίνει ότι έχει έρθει η ώρα να το πουλήσει.

Λάθος νύφες σε λάθος γάμο. «Σκισμένα τούλια» τις αποκαλούσε η Νένα, το πρώτο πιστολάκι του συνοικιακού κομμωτηρίου, τις γυναίκες αυτές. «Πάει, σκίστηκε κι αυτηνής το τούλι», σκεφτόταν όταν έβλεπε στον λουτήρα πελάτισσα να ξεφυλλίζει περιοδικά σιγοκλαίγοντας τον άντρα που της βγήκε σκάρτος.

Ο πρώτος τόμος της διλογίας «Σκουριά και χρυσάφι» με τίτλο Νεγρεπόντε αφηγείται την ιστορία των μελών της οικογένειας που δημιούργησε το καλύτερο ποτό στον κόσμο, την εξέλιξή της μέσα από γεγονότα σταθμούς του 19ου αιώνα, ενώ παράλληλα ο αναγνώστης παρακολουθεί τη δημιουργία της αστικής τάξης στην Ελλάδα.

Το δεύτερο μέρος της συναρπαστικής διλογίας «Σκουριά και χρυσάφι».

Μια συνταρακτική οικογενειακή ιστορία που δημιούργησε το καλύτερο ποτό στον κόσμο.

Μια γυναίκα επιστρέφει στην Αθήνα μετά από μισό αιώνα απουσίας. Τα πάντα έχουν αλλάξει, όμως αυτό που αναζητά παραμένει ίδιο. Και μόνος σύμμαχος για να το βρει είναι οι αναμνήσεις.

«Διαβολοθήλυκο» αποκαλούσε ο παπάς του Ναγκιρέβ τη Σουζάνα Φαζέκας. Οι γυναίκες, όμως, του χωριού τη θεωρούσαν φύλακα-άγγελό τους, όχι μόνο επειδή πρόσφερε τις υπηρεσίες της ως μαμή και πρακτική γιατρός.