Μια συναρπαστική ιστορία για το πιο παρεξηγημένο από τα οικόσιτα ζώα. Και μια απόδειξη ότι όποιος αποφασίσει να πολεμήσει την αδικία θα ανακαλύψει πως είναι πολύ πιο δυνατός από όσο νομίζει…

Ο Τριγωνοψαρούλης είναι ένα ψάρι που δε μοιάζει με κανένα άλλο και στο σχολείο του βυθού οι συμμαθητές του τον κοροϊδεύουν.

Λύσε τους γρίφους και διασκέδασε με τις απίθανες δραστηριότητες του βιβλίου ενώ εξερευνάς τον υπέροχο κόσμο των χαρτών.

Η σειρά των βιβλίων αυτών προτείνει έναν πρωτοπόρο, ευχάριστο και έξυπνο τρόπο εκμάθησης και εμπέδωσης της ορθογραφίας των λέξεων καρτέλας κατά μάθημα για κάθε τάξη.

Το έκτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς με ήρωα το ψάρι που όλοι αγαπάμε. Μπορεί βέβαια να διαβαστεί και ως πρώτο γιατί σε αυτό, με αφορμή τα δέκατα γενέθλια του Τριγωνοψαρούλη, παρακολουθούμε πώς συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι γονείς του δέκα χρόνια πριν. Πώς έγιναν η αφορμή να ξεσπάσει ο μεγάλος πανθαλάσσιος πόλεμος, αφού ο ένας ήταν από το γαλάζιο πέλαγος κι η άλλη από την κόκκινη θάλασσα κι απαγορευόταν να αγαπηθούν. Ένας πόλεμος παράλογος, όπως όλοι οι πόλεμοι, που μπόρεσε και τον σταμάτησε μόνο η αγάπη! Η αγάπη που υπήρχε μέσα σε ένα τριγωνικό αυγό, το αυγό του Τριγωνοψαρούλη.

Χαρούμενες διακοπές για παιδιά που έχουν τελειώσει την Ε΄ Δημοτικού

Λάμπουν τη νύχτα στον ουρανό,

μα ποιο είναι το πιο κοντινό;

Μπορώ άραγε να το επισκεφθώ;

Οι γονείς της είχαν αντιρρήσεις. Οι συµµαθητές της την άφησαν µόνη. Οι περαστικοί απορούσαν µε αυτή την έφηβη µε τα κοτσιδάκια, η οποία καθόταν µόνη στο λιθόστρωτο µπροστά από το σουηδικό Κοινοβούλιο µε ένα αυτοσχέδιο πλακάτ που έγραφε «Αποχή από το σχολείο για το κλίµα», και έλεγαν: «Κρίµα, η καηµένη»...

Σίγουρα όλοι κάνουν κακά; Και πού πάνε όλα αυτά;

Ελάτε να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στα… κακά και να λύσουμε όλες τις απορίες των μικρών.

Καλοσυνάτα πλάσματα που σ' όλο το δάσος μένουν

έκρυψαν εκατό αυγά και να τα βρείτε περιμένουν…

Ελάτε κι εσείς στην παρέα του Αρκούδου και ψάξτε να βρείτε και να μετρήσετε εκατό αυγά.

Ένα υπέροχο πασχαλινό βιβλίο για τους μικρούς φυσιοδίφες.

Βγήκε από ένα βαθύ, ζεστό λαγούµι στρωµένο µε ξερά φύλλα, κάτω από έναν πλατύ πλαγιαστό βράχο, που τώρα ήταν καταχιόνιστος και είχε γίνει ένα µε τη γη. Την είσοδο δεν την έβλεπες, την έκρυβε ένας πυκνός θάµνος βατοµουριάς, φορτωµένος µε ξερά µαύρα βατόµουρα και κρουσταλλιασµένο χιόνι. Αυτός προστάτευε τη φωλιά από τον παγωµένο αέρα. Τίναξε το τρίχωµά του, ανακλαδίστηκε και οσµίστηκε τον αέρα ανασηκώνοντας το κεφάλι.