Η άλλη Κατερίνα

Ο Αντώνης Ράπτης, δεκαεφτά χρονών αγόρι, αιματοκύλισε το Χρυσοδέντρι: μπήκε στην τάξη του μονοθέσιου σχολείου μ’ ένα κλεμμένο πολυβόλο, σκότωσε τον δάσκαλο κι όλους σχεδόν τους φίλους του, κι έπειτα αυτοπυρπολήθηκε. Το μακελειό συντάραξε το ακριτικό χωριουδάκι, αλλά η αστυνομία έκλεισε τον φάκελο εν τάχει. Το τι συνέβη ήταν φως φανάρι: άλλο ένα πειραγμένο σκατόπαιδο που, με αφορμή μια ερωτική απογοήτευση, έκανε τη ζήλια του φονικό όπλο.

Ο Χωμενίδης γράφει ένα ‒σχεδόν‒ ρεαλιστικό μυθιστόρημα, που διαλαμβάνει ό,τι μας αγγίζει, μας συγκινεί, μας τρομάζει.

Δεκαετία του ογδόντα. Στις εργατικές συνοικίες της παλιάς πόλης του Μπάρι τα παιδιά περνάνε τα καλοκαίρια παίζοντας κυνηγητό στα δαιδαλώδη λιθόστρωτα σοκάκια, ανάµεσα σε µυρωδιές απλωµένων σεντονιών και σάλτσας για το µεσηµεριανό φαγητό που ετοιµάζουν οι µανάδες τους.

Πώς είναι να ερωτεύεσαι ένα κορίτσι, αλλά εκείνο να είναι δεσµευµένο µε τον κύριο Τέλειο;