Το μεγάλο βιβλίο των Δράκων

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805–1875) εμπνεύστηκε την Τοσοδούλα από μια φίλη του μικροκαμωμένη και με καμπούρα και αναμφίβολα από τη σκανδιναβική προφορική παράδοση και τα παραμύθια που άκουσε ως παιδί. Το γαλλικό κείμενο στη συγκεκριμένη έκδοση ανήκει στον Γάλλο συγγραφέα Νταβίντ Σολντί, που έγινε γνωστός για τις πρώτες μεταφράσεις των παραμυθιών του Άντερσεν στα γαλλικά.

Σ’ αυτό το βιβλίο την ιστορία του Μάγου του Οζ την αφηγείται το σκιάχτρο, που όλοι το θεωρούν ανόητο, δίνοντας ένα απλοϊκό ύφος στην περιγραφή των αναζητήσεων των τόσο διαφορετικών μεταξύ τους ηρώων: η Ντόροθι που δεν έχει τρόπο να γυρίσει στο σπίτι της, ο Τενεκεδένιος Ξυλοκόπος που δεν έχει καρδιά, το λιοντάρι που δεν έχει θάρρος και ο Τότο ο σκύλος.

"Πωλείται η ευτυχία; Φυσικά! Σε μικρά βάζα, σε μεγάλα βάζα, ακόμα και σε οικογενειακή συσκευασία. Ο Κύριος Περιστέρης κάνει ένα επάγγελμα τόσο συναρπαστικό όσο και ασυνήθιστο!

Ο Ερρίκος ήταν σίγουρος πως είχε γεννηθεί για να πετάξει. Κοίταζε τα αεροπλάνα, προσπαθούσε να φτιάξει φτερά με κάθε τρόπο, μέχρι που ζητούσε και από τον Άγιο Βασίλη δώρο αληθινά φτερά για να μπορέσει να πετάξει. Αλλά τίποτα δεν πετύχαινε…

Ένα σαυράκι είναι τόσο μικροκαμωμένο που η μαμά κι ο μπαμπάς χαριτωμένα το αποκαλούν Σπόρο. Για το όνομα αυτό το κοροϊδεύουν στο σχολείο και η μαμά αποφασίζει να του δείξει πόσο σημαντικός είναι ένας σπόρος και πώς αναπτύσσεται δίνοντας συνέχεια στον κύκλο της ζωής.

Ο μεγαλύτερος γιος ενός μυλωνά κληρονομεί από τον πατέρα του τον μύλο, ο μεσαίος έναν γάιδαρο και ο τρίτος ο μικρότερος έναν γάτο.

Ο Βαγγέλης ζει κοντά στο δάσος, αλλά κάθεται συνέχεια μέσα στο σπίτι. Ακόμα δεν παίζει κρυφτό με τ' άλλα παιδιά, γιατί δεν έχει βρει την κατάλληλη κρυψώνα.

Είναι μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα και αυτός ξυπνάει με καλή διάθεση και αποφασίζει να βγει βόλτα...