Με έκπτωση

Ποια ήταν η πρώτη κατάσκοπος στον Αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας; Το όνομα ποιου ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης έχει δοθεί σε σταθμό του μετρό στο Παρίσι;

Ό,τι πίστευες για τη ζωή ανατρέπεται σε μία μόλις νύχτα.

Ένα βρέφος βρίσκεται βουτηγμένο στο αίμα. Όχι το δικό του, αλλά της μητέρας του. Τα στοιχεία οδηγούν με απόλυτη ακρίβεια στον πατέρα, ο οποίος και συλλαμβάνεται. Αποδέχεται την κατηγορία και καταδικάζεται.

1821. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία συγκλονίζεται από την Επανάσταση των Ελλήνων, που έπειτα από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς πασχίζουν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό.

Από όλα τα πράγματα που αγάπησε στη ζωή της η Πενέλοπε, ξεχωρίζει μάλλον ένα: τον πίνακα του πατέρα της, Μαζεύοντας κοχύλια. Αυτός ο πίνακας, με τα παιδιά που παίζουν στην αμμουδιά, είναι η δική της παιδική ηλικία: τα ξένοιαστα χρόνια πριν από έναν άτυχο, χωρίς αγάπη, γάμο και ύστερα έναν μεγάλο έρωτα, που τον σφράγισε όμως η τραγωδία του πολέμου...

O P. J. Rhodes, ένας από τους πλέον διακεκριμένους ιστορικούς της αρχαιότητας, αφηγείται με κομψότητα και ζωντάνια την αρχαϊκή, την κλασική και την ελληνιστική περίοδο, έως τις απαρχές της ρωμαϊκής ηγεμονίας.

Στο πρώτο μυθιστόρημά του μετά τη βράβευσή του με το Νομπέλ (2017), ο Καζούο Ισιγκούρο αφηγείται την ιστορία της Κλάρας, μιας Τεχνητής Φίλης με εκπληκτική παρατηρητικότητα και ιδιαίτερη ευαισθησία, η οποία από τη θέση της στο κατάστημα, όπου πωλείται, παρακολουθεί με προσοχή τη συμπεριφορά όσων έρχονται για να ρίξουν μια ματιά, αλλά και όσων περνούν απ’ έξω, στον δρόμο. Και ελπίζει πως σύντομα κάποιος θα τη διαλέξει.

Σαντέ ήταν το πρώτο τσιγάρο μου και λικέρ τριαντάφυλλο το πρώτο πιοτί μου. Και όνομα και φίλους και άντρες και τόπους και μυαλά και γνώμη τα άλλαξα και τα παράλλαξα. Τσιγάρο και λικέρ ποτές», μου ’πε η Ζαχαρώ, σφίγγοντας το κόκκινο φουστάνι της νιότης της στα γέρικα μπράτσα της και ύστερα άρχισε να μου εξηγεί τι σήμαινε να είσαι το ’33 κορίτσι στο Γκουλέμα Ρέκα, στα ριζά του Βερμίου.

Βρισκόμαστε στην αυγή του Ψυχρού Πολέμου, κι οι λέξεις έχουν γίνει όπλα. Στη Μόσχα, η Όλγα Ιβίνσκαγια συλλαμβάνεται.

Όσο τα πράγματα δυσκόλευαν, οι μέρες που είχαμε περάσει όμορφα έμοιαζαν σαν πολύτιμοι λίθοι στο περιδέραιο που μας είχε χαρίσει ο χρόνος. Η αισιοδοξία είχε ντυθεί καρναβάλι και δεν έλεγε να βγάλει τα αποκριάτικα. Είναι μια βιωματική ιστορία.

Δεκαετία του ογδόντα. Στις εργατικές συνοικίες της παλιάς πόλης του Μπάρι τα παιδιά περνάνε τα καλοκαίρια παίζοντας κυνηγητό στα δαιδαλώδη λιθόστρωτα σοκάκια, ανάµεσα σε µυρωδιές απλωµένων σεντονιών και σάλτσας για το µεσηµεριανό φαγητό που ετοιµάζουν οι µανάδες τους.

Ο Χωμενίδης γράφει ένα ‒σχεδόν‒ ρεαλιστικό μυθιστόρημα, που διαλαμβάνει ό,τι μας αγγίζει, μας συγκινεί, μας τρομάζει.

Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943.

Τα γερμανικά πολυβόλα θερίζουν ζωές, βάφοντας με αίμα τον τόπο ολάκερο. Δεν έμεινε πέτρα πάνω στην πέτρα. Σπαράζουν οι μανάδες σκάβοντας με τα νύχια το χώμα, κρύφτηκαν ο ήλιος και τα πουλιά. Παντού στάχτη και θάνατος.