Η γιατρίνα

«Τότε, σε εκείνες τις ηλικίες μας, οι αγάπες και τα ζευγαρώματα ήταν στο κέντρο της έγνοιας μας. Πάντα είναι έτσι δηλαδή, μόνο που αρκετοί αρνιούνται να το ομολογήσουν. Ίσως επειδή παραδόθηκαν, στο μεταξύ, σε άλλου είδους πάθη: καριέρας, οικονομικά, πολιτικά, κομματικά, καλλιτεχνικά, γονεϊκά, αθλητικά, όμως πρόκειται για υποκατάστατα. Η βασική ανάγκη για ένωση προσώπου με πρόσωπο είναι εκεί, από πίσω τους, και τα φλογίζει σε βαθμό δυνατού πόθου. Ανικανοποίητου βέβαια αφού πρόκειται για υποκατάστατα».

Η Πόουζι ζει στο όμορφο οικογενειακό της σπίτι, την Έπαυλη του Ναυάρχου, κάπου στην αγγλική εξοχή, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια κυνηγώντας πεταλούδες με τον αγαπημένο της πατέρα και στη συνέχεια μεγάλωσε και τα δικά της παιδιά. Σε ώριμη ηλικία πια, ξέρει ότι ήρθε η ώρα να πάρει μια οδυνηρή απόφαση. Παρά τις αναμνήσεις της από την Έπαυλη και τον εξαίσιο κήπο που φροντίζει με αγάπη επί είκοσι πέντε χρόνια, το σπίτι έχει αρχίσει να καταρρέει και η Πόουζι καταλαβαίνει ότι έχει έρθει η ώρα να το πουλήσει.

Μια γυναίκα επιστρέφει στην Αθήνα μετά από μισό αιώνα απουσίας. Τα πάντα έχουν αλλάξει, όμως αυτό που αναζητά παραμένει ίδιο. Και μόνος σύμμαχος για να το βρει είναι οι αναμνήσεις.

Λένε πως όταν κάποιος σώζει μια ζωή είναι σαν να σώζει τον κόσμο όλο. Η δική μου ζωή άλλαξε τη μέρα που ο Αντώνης με γλίτωσε από βέβαιο θάνατο.

Είναι κάποιες φορές που θέλεις να κάνεις έναν περίπατο στα χορταριασμένα μονοπάτια της ζωής σου. Να ξαναθυμηθείς τ’ αρώματα και τα χρώματα.

Το 1936, ξεσπά στην Ισπανία ο Εμφύλιος. Όταν ο Φράνκο επικρατεί, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν τον δρόμο της αυτοεξορίας, περνώντας από τα Πυρηναία, στη Γαλλία. Ανάμεσά τους η νεαρή πιανίστρια Ροσέρ και ο αδερφός του νεκρού αγαπημένου της, ο γιατρός Βίκτορ Νταλμάου. Για να επιβιώσουν, ενώνονται σε έναν γάμο που δε θέλησε κανείς τους.